یادداشت 10

درست در قرن نوزده میلادی وپس از کشف و خوانش کتیبه های فارسی باستان و بقیه اسناد تاریخی بود که اهل دانش از پیشینه درست تمدن ایرانی و قدمت آن اگاهی پیدا کردند. و به همین خاطر نیز برخی از دانشمندان و متفکرین به تحقیق و بر آورد پیشینه گاهشماری در ایران پرداختند. که از این میان می توان به چند مبداء پیشنهادی برخی از این عزیزان اشاره کرد. قدیمی ترین این پیشنهاد ها از آن میرزا ابوالقاسم مراغه ای است که درسال 1295 ( 9سال پیش از تصویب و اجرای تقویم هجری خورشیدی در سال 1304) که مبداء تقویم باستانی ایران را 3840 سال پیش از هجرت اعلام کرد. پس از او درسال1307 ه.ش. آقای سید جلاالدین تهرانی مبداء مذکور را 1121 سال قبل از هجرت به شمار آورد. سپس در سال 1322 ه.ش.استاد سید حسن تقی زاده ( که تحقیات کسترده ای در مورد تقویم در ایران باستان انجام داده بود با محاسباتی خاص سال 1168 پیش از هجرت را مبداء گاهشماری ایرانی دانست .دوسال بعد در سال 1324 ه.ش. آقای ابراهیم پور داود( محقق ومترجم کتاب گرانقدر اوستا به فارسی امروزین ) سال 1233پیش از هجرت را مبداء تقویم ایرانی به شمار آورد.که در این میان تنها مبداء پیشنهادی آقای سید جلاالدین تهرانی نزدیک ترین پیشنهاد به مبداء حقیقی گاهشمار ایرانی است . البته در این میان آقای دکتر وست ایران شناس مشهور تاریخ 502 سال پیش از میلاد ( 1123 سال پیش از هجرت ) را مبداء تقویم ایران دانست ، که این تاریخ را بدون ذکر ماخذ ؛آقای استاد همایی در کتاب تاریخ ادبیات ایران بهعنوان مبداء تقویم کهن ایرانی ذکر کرده است . گرچه خود آقای دکتر وست بعد ها در تنضیم گاهشمار باستانی ایران به تارخ 505 پیش از میلاد ( به عنوان مبداء تقویم ایرانی ) رسیده وآن را درنامه ای که دکتر ویلیام جانسون ( نویسنده کتاب معتبر زمان وزندگی زردشت) اعلام کرده و ایشان این مبداء را در کتاب خود مورد توجه قرار داده است. هم چنین در کتاب تاریخ ایران کمبریج در فصل مفصل گاهشمار ایرانی( که براساس کتاب استاد تقی زاده نوشته شده است) در نهایت مبداء تقویم ایرانی را 505 یا 506 میلادی محسوب داشته است .که این دومورد اخیر نزدیک ترین تاریخ به مبداء درست و دقیق تقویم ایرانی یعنی 507 سال پیش از میلاد و1128 سال پیش از هجرت دارند.

یادداشت 10...