یادداشت 9

اما همان طور که پیش از این اشاره شد مبداء گاهشمار ایرانی ( آریایی) تا قرن ها برای مردم ناشناخته بود و برای تقویم نگاری یا ثبت وقایع روزانه از تقویم هجری قمری و یاتقویم یزدگردی استفاده می کردند. البته تقویم رسمی کشور همان تقویم هجری قمری بود و تمام وقایع تاریخی با تقویم قمری ثبت می شد مثل تاریخ تولد یا در گذشت مردم ( البته افراد سرشناسی مثل فرمانروایان یا سرداران و یا شاعرن و نویسندگان )و تقویمی که امروزه بنام تقویم هجری شمسی معروف است ، تقویمی است که از سال 1304 خورشیدی اعتدالی از طریق تطبیق آن با تقویم هجری قمری به اجراء گذاشته شد .در کتاب ها یا نوشته هایی که می خواستند به تطبیق تاریخ هجری قمری با همسان خورشیدی آن استناد کنند از تقویم یزدگردی بهره می گرفتند که مبداءآن را از سال دهم هجرت به شمار می آوردند و کسی به پیشینه تقویم وگاهشماری درزمان های پیش از اسلام توجهی نداشت چرا که کلا برایشان ناشناخته بود. ولی از آنجایی که این تقویم یزدگردی گاهشماری بود ناقص که هرسال آن فقط 365 روز تمام داشت درنتیجه در هر 4 سال یک روز از تقویم خورشیدی جلو می افتادو به همین جهت نیز زمان تحویل سال خورشیدی و نیز فصل های چهار گانه سال در آن جابجا می شد؛ به حدی که روز نوروز که زمان اعتدال ربیعی است وجایگاهش روز اول بهار است به تابستان و پاییز وزمستان می افتاد. برای رفع این معضل و ثابت نگاهداشتن تقویم وتاریخ در جایگاه خود در زمان سلطان ملکشاه سلجوقی منجمان زمان با همکاری ستاره شناس و ریاضیدان مشهور خیام نیشابوری با رصد صحیح خورشید و زمان دقیق تحویل سال در سال 448 یزدگردی به وضع تقویم جلالی همت گاشتند که پایه واساس تقویم هجری خورشیدی فعلی است. گرچه باز این گاهشمار در نهایت باز براساس تطبیق آن با تقویم هجری قمری انجام گرفته بود و در نهایت بر این اساس سال وضع آن یعنی سال 448 یزدگردی مطابق با سال 458 هجری شمسی و نیز 471 هجری قمری بود. یعنی هنور مبداء این گاهشمار از زمان هجرت حضرت رسوال اکرم از مکه به مدینه بود.و هنوز هیچ کس توجهی به گاهشماری سال های پیش از هجرت نداشت .

یادداشت 10...